พังพินาศ เติ้ล ชีวิตพลิกผัน จากพระเอกในวันนั้น วันนี้เงินหมดแทบแย่งข้าวหมากิน

แล้วทุกอย่างก็เป็นเหมือนที่คิดไว้เป๊ะ พยาบาลพูดด้วยคำแรก คือลุง 2 คนข้างๆ แค่ดึงสายช่วยหายใจเขาก็ไปแล้ว เออดีไม่ต้องบอกก็ได้มั้ง คือแม่กับพ่อผมทำงานโรงพยาบาลมาก่อน ผมก็โตมากับโรงพยาบาล กิน นอน มาเหมือนกัน เลยรู้จักเครื่องช่วยชีวิตแทบทุกเครื่อง คืนแรกคงเสียเลือดไปมากหลับสบายมาก รู้สึกเออว่ะมันก็เหมือนห้องพิเศษ

คืน 2 เริ่มนอนไม่ได้ มีเพื่อนเป็นแอลกอฮอลิซึ่มมาเพิ่ม เพ้อทั้งคืน ไม่จบเท่านั้น เพื่อนคงมีเพื่อนชื่อเดียวกับผมหรือคงทะเลาะกัน มาเรียกกูทั้งคืน แถมตี 2 ด่าอีกว่ามึงไม่ต้องพูดมากเงียบๆ ไป เอิ่มไม่มีใครพูดอะไร แต่ผมก็หลับเพราะคงเพลียเสียเลือดมาเยอะ

เอาย่อๆ นะคืน 3 กับ 4 รวมทุกอย่าง ทุกเตียงต้องทำซัคชั่นทั้งวัน ทั้งคืน เรียกว่ารวมมิตร ซัคชั่นคือผู้ป่วยที่เจาะคอแล้วต้องดูดเสมหะออก เพราะเขาจะหายใจไม่ได้ รวมถึงเพื่อน 2 เตียงข้างๆ ผมตั้งชื่อเรียกเขาว่าลุงเนื้อเปื่อย คือจับตรงไหนก็เนื้อหลุดไปหมด วัดความดันก็ไม่ได้เนื้อปลิ้นไปหมด

ส่วนเตียงข้างๆ ผมเรียกลุงน้ำหวาน ไม่ใช่แกชอบของหวานนะ แต่มดขึ้นทั้งตัว นี่แหละต่อให้คุณมีเงินเป็นร้อยล้าน ก็หาเข้าห้องพิเศษไม่ได้ เพราะฉะนั้นดูแลสุขภาพตัวเองกันดีๆ นะครับในยุคนี้ ส่วนผมตัดสินใจตรวจทุกอย่างในวันนั้น ไม่เคยกลัวตาย แต่กลัวเป็นภาระของคนอื่นๆ”

About the author